Sennik Łowy (polowanie)

Sny

1. chichi 24 lipca 2011

   Pistolet, polowanie, koledzy, koleżanki, absolwenci, ucieczka

   Śnili mi się moi starzy przyjaciele z gimnazjum, których przez długi czas już nie widziałam. W tym śnie razem z grupą dobrych koleżanek, aby dostać się na spotkanie absolwentów (czy coś w tym stylu) musiałyśmy iść przez pustynię, ale brat jednej z nich okazał się tak miły, że dojechałyśmy tam motocyklami. Potem na miejscu wyglądało to raczej jak WOŚP, ważny apel, witanie gości z muzyką - kilka sal i teatr. W każdym bądź razie było sporo zamieszania. Spotkałam się z resztą przyjaciół. Atmosfera miła, sympatyczna stawała się nieco napięta, choć nikt nie chciał tego okazać. Zdałam sobie sprawę, że jestem w jakiś sposób prześladowana, śledzona. Podeszłam do grupy koleżanek, które z krzywymi minami syczały coś między sobą i z niesamowita złością krzyczały, żebym zeszła im z oczu, że mnie nienawidzą i najchętniej by mnie zabiły. Przestraszyłam się, nie wiedziałam co o tym myśleć - miałam mętlik w głowie. Z drugiego końca sali zauważyłam moją najlepszą przyjaciółkę spoglądającą na mnie podejrzliwie - nie podeszła, uśmiechnęła się krzywo i zniknęła w tłumie przepełnionym nienawiścią. Źle czułam się będąc samotna. Zauważyłam, że z innego końca sali grupa moich kolegów stoi nad stolikiem i grzebie w kurtkach na nim położonych. Jeden już wiedział , że ich obserwuję - widział, że chyba coś nie tak. Jestem sama,bez chmary ciągle śmiejących się dziewczyn. Na dodatek wyglądam na bardzo zmieszaną, zagubioną, przestraszoną. Kątem oka dostrzegłam jego krzywy uśmiech pełen wyższości i to jak wyciąga pistolet. Patrzy się wprost na mnie i celuje. Tego już za wiele, z łomoczącym sercem uciekałam po przeróżnych kątach i ogrodzie. W głowie tylko jedno: ja naprawdę nie jestem tu mile widziana... Kiedy już utwierdziłam się w przekonaniu, że na dłuższą chwilę jestem bezpieczna w ogrodzie, pośród lampionów i kwiatów rozpoznałam rysy innego kolegi, który również celował z broni. W innych miejscach ogrodu w świetle gwiazd byli inni. Na murku dostrzegłam moje przyjaciółki, które z ciekawością i niezmierną satysfakcją czekają, aż stanie mi się krzywda. Płakałam. Byłam już tak bardzo zdeterminowana, że pobiegłam do mojej byłej nauczycielki i w panice zaczęłam jej zawile opowiadać, że się boję i źli ludzie chcą mnie zabić. Ta spojrzała na mnie z wyższością, powiedziała, że mam nie panikować, bo to nic nie da i w 100% jestem bezpieczna. I mam nie zawracać jej głowy. Ona ma teraz ważniejsze rzeczy do roboty i nadzoruje całą imprezę. Odeszła. Byłam na skraju załamania - chwyciłam za telefon i krzyczałam jak najgłośniej, że dzwonię po 997 albo 112. nie mogłam się zdecydować gdzie... Kolega będący najbliżej usiłował wyrwać mi telefon. Nie miałam już siły, płakałam ale dalej trzymałam. Jakimś cudem udało mi się wycisnąć 997. Słyszałam ładowanie broni. Zamknęłam oczy i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Ktoś rzucił bronią o beton i uciekł przez murek po drugiej stronie na ulicę. Przestraszył się policji. Reszta zaczęła powoli zachowywać się normalnie. Zwłaszcza organizatorzy i koleżanki traktowali mnie w miarę ludzko (koledzy bardziej z dystansu) Z sekundy na sekundę, jakby nic takiego nie miało miejsca. Mimo to byłam tak przerażona tym wszystkim, jeszcze zapłakana, w szoku nie potrafiłam już nikomu tam zaufać. To chyba właśnie najbardziej ja trzymałam teraz tam dystans do wszystkich. Jakbym wpadała powoli w paranoje. Uciekłam.

2. Gregor 18 lutego 2011

   Polowanie

   Śniło mi się polowanie. Oddałem celne strzały do dzika, niedźwiedzia, i jeszcze jednego dzika. Po zakończeniu polowania dziki ktoś zabrał, a niedźwiedzia wziął też inny myśliwy. Wszyscy wiedzieli, że to ja go ustrzeliłem, ale pozwolili na zabranie niedźwiedzia temu drugiemu.